فکر بزرگترین سرمایه بشر است. فکر تنها جایی است که آدم در آن آزاد است. هیچ کس نمی‌تواند فکر شما را محدود کند. در درون دنیای فکر ما آزاد هستیم. فکر خطرناکترین سلاح ماست.

دوستان من هرگز ذهنتان رو خاموش نکنید. از لحظاتی که مغزمان فعال است و کار می‌کند نهایت بهره را ببریم. شاید زمانی این نعمت از ما گرفته شود. وقتی فعالیتی برای شما اهمیت پیدا می‌کند شما شروع به سازماندهی آن می‌کنید. مثلا برای یک کسب وکار شرکتی تأسیس می‌کنید، منشی استخدام می‌کنید و… اگر به فعالیت ذهنتان اهمیت می‌دهید شروع کنید ذهنتان را سازمان دهی کنید.

مطمئن باشید من راجع به خزعبلاتی که اینروزها به «حکمت» معروف شده‌اند صحبت نمی‌کنم. و راه من برای مدیریت فکر یک راه تجربی است و بهترین راه و تنها راه نیست.

تا حالا فهمیدم که انسان ۲ بار متولد میشود. یکبار از مادر انسان یکبار از مادر جامعه. در هربار تولد انسان یکسری استعدادها و یکسری نقایص مادرزادی دارد. تا هنگام تولد از مادر جامعه هر کودکی بسته به امکاناتی که دریافت کرده کم و بیش رشد می‌کند تا سن بلوغ که برای من ۱۳ سالگی بود. اولین بارقه هویت در انسان در این لحظه زده می‌شود. از این لحظه به بعد ارزش تمام فعالیت بشری اینست که نسبت به آنچه که متولد شده چقدر تغییر می‌کند. و این تغییر مثبت بوده یا منفی. از این لحاظ شانس افراد فقیر، غنی، کند ذهن، هوشمند، ضعیف و قوی، زشت و زیبا برای پیشرفت یکی است. چون خداوند هرچقدر که به انسانی بخشیده و خودش و آن انسان می‌دانند همانقدر از بنده خودش انتظار دارد. بنابراین گرچه نعمتهای خدادادی مساوی و برابر نباشند ارزیابی نهایی اعمال انسان یکسان است.

پس وظیفه ما در زندگی استحاله ارتقاء و بهبودی خود است. پیشرفت در رسیدن به اهداف زندگی مبارزه ماست. منطق تمام حساب کتابهای بشر نسبی است. بشر همه‌چیز رو نسبی می‌سنجد و محاسبه می‌کند. برای تعیین مقیاس اندازه‌گیریها و تعیین هدف حرکتها همیشه پایدار ترین و بزرگترین چیز رو بعنوان هدف انتخاب می‌کنند. مثلا میگویند ارتفاع نسبت به سطح دریا یا پتانسیل نسبت به زمین. چون این خود مقیاس و پیمانه تا پایان مسیر نباید دستخوش حرکت و تغییر بشود. باید قابل اطمینان باشد. ختم کلام اگر میخواهید اصلی‌ترین هدف زندگی خود را انتخاب کنید و برنامه ریزی برای آن انجام دهید روی بزرگترین و پایدارترین واقعیت اطراف خود حساب کنید. برای همین من هدفم رو شناخت خدا قرار دادم. خدا از نظرمن پایدارترین واقعیت است که اگر این جهان هم تمام شود همچنان وجود دارد. رسیدن به خدا بهترین هدف است چون همه اهداف دیگر غیر قابل تکیه و توکل هستند. اما چگونه آدم معتقد از فردی تارک دنیا به مثلا یک دانشجوی الکترونیک تبدیل می‌شود برمی‌گردد به تفکر ساختاریافته و تفکر شئ گرا که بعدا بحث خواهم کرد.

متشکرم.