اگر شما هم دوره لیسانس رو تمام کردید و در طمع قبول شدن در دوره رایگان تحصیل در دانشگاه‌های شهر تهران به عنوان فوق لیسانس هستید، اگر شماهم خیال میکنید به یک دانشگاه درجه یک میروید درس رایگان میخوانید همانجا ازدواج میکنید و خیلی راحت مدرک شمارا همه دنیا قبول خواهند داشت پس از ایران فرار خواهید کرد، من به شما توصیه میکنم قید دانشگاه‌های ایران رو بزنید! دانشگاه‌های ایران در میان چند صد دانشگاه برتر دنیا حضور ندارند. این چیزیست که همه ما میدانیم. البته شاید شما بگویید که مثلا دانشگاه صنعتی شریف رتبه مثلا ۸۲۵ فلان رتبه بندی دانشگاه‌های جهان رو داراست. اولا فکر میکنید بعد از حدود یکسال تلاش برای رد شدن از سد کنکور جزو یک یا دو نفری باشید که از میان «رعیت ساده و بدون پارتی و نفوذ» به آن دانشگاه راه خواهند یافت؟ ثانیا درس خواندن در یک دانشگاه حد اکثر رتبه چندصدم دنیا برای شما چقدر ارزش دارد؟ یعنی خارج رفتن و درس خواندن در یک کشور جهان اول بهتر نیست؟

اما همه امکان خارج رفتن را ندارند. اینجاست که من راه دیگری پیشنهاد میکنم.

ورود به بازار کار بجای تحصیلات تکمیلی

بعضیها عقیده دارند بازار کار ایران بسیار بی‌ثبات هست. محدود هست. از اخراجهای فراوان رنج میبرد. شاغل شدن در آن بسیار مشکل است. خطرات زیادی کارمند تازه‌کار و بی‌تجربه را تهدید میکند. مخصوصا یک دختر جوان را. من دقیقا منظور این اظهار نظرهارو متوجه هستم. ولی چیزی که من میدونم، اینه که بازار کار با همه بیرحمی و رذالت و دروغگوییش از دانشگاه‌های ایران خیلی پاک‌دامنتره. حداقل اینه که بازار کار شمارو نمیکشه. اما دانشگاه‌های ایران شمارو در خوابگاه میشکند! مسلما برای اینکار لازم نیست خود آقای استاد دانشگاه بیاد و شمارو خفه کنه. کادر مدیریت و حراست دانشگاه یا هرکسی که آنجا و درون دانشگاه مسئول و مقصر است به محض رخ داد هر گونه بی‌نظمی سیاسی در جامعه موظف است که در شب معین درب خوابگاه رو به سمت نیروهایی برای کتک زدن و حتی کشتار دانشجوها بازکند.
چیزی که اغلب مد نظر نیست اینه که دانشجوهایی که بعضا طرفدار رژيم هستند هم در اون وضعیت ضرب و شتم میشن. چرا که اگر در شبی که قرار است حمله ای به خوابگاه‌های دانشجویی صورت بگیره همه بسیجیها و طرفداران رژیم از خوابگاه خارج شوند دیگر دانشجوها هم از اتفاقی که قرار است بیافتد متوجه میشوند. و در زمان وقوع حادثه هم تر و خشک باهم میسوزند. کتک زدن دانشجویان و کشتن آنها در رختخواب عملیست حساب شده و سازمان یافته از طرف حکومت و تنها به قصد ترساندن ملت. اینکاریست که با هماهنگی دانشگاه صورت میگیرد. و در واقع بازار ایران هرکاری که بکند مثلا یک مهندس برق را آنهم به دلایل عقیدتی در سر کار نمی‌کشد. اما دانشگاه‌های ایران این کار رو در خوابگاه میکنند! این رو بگذارید در کنار تجارت پر سود مواد مخدر در دانشگاه‌های غیر انتفاعی سرتاسر کشور و بهره‌کشی جن*س/ی از دخ*ت/ران د/ان*ش/جو برای نمره که زمانی کل*ی*پ*ه*ای وید/ئو*یی آنها در اینترنت به وضوح پیدا میشد و در نهایت به رسوایی یکی مثل مد*د-**ی ختم شد.

عکسی از مد*د**ی معا*/ون دانشگاه زن*/*/*ان که بنا به فیلمی که از وی منتشر شد به دانشجوی دخ*/تر*/ی به بهانه نصیحت وی (!) قصد تج*/او*/ز داشت.

اینها همه و همه نشان دهنده اینست که امروز مشکل دانشگاه‌های ما مشکلی مدرن، قرن بیست و یکمی و جهان اولی با عنوان فاصله صنعت و علم از یکدیگر نیست. مشکل دانشگاه‌های ما فاصله علم و دانشگاه از یکدیگر است! امروزه در کشور ما مفهوم دانشگاه اصلا ربطی به دانش ندارد. اگر باور ندارید قبل از ثبت نام در هر دانشگاهی در ایران با فارغ‌التحصیلان همان دانشگاه مشورت کنید.

اگر پایتان را به یک دانشگاه در ایران گذاشتید بخاطر داشته باشید برای شما دیگر راه بازگشتی نیست چون آنها مدارک تحصیلی شمارا خیلی شیک و قانونی ضبط کرده اند(مثلا اصل ریز نمرات شمارا) بدون اینکه شما اطلاع داشته باشید به دانشگاه قبلی نامه فرستاده و اینکار را کرده‌اند و در صورتی که در آینده قصد انصراف از تحصیل در آن دانشگاه را داشته باشید باید هرچقدر که بخواهند به آنها پول بدهید تا مدارک را به شما باز گردانند (جریمه انصراف از تحصیل که در دفترچه کنکور دانشگاه‌ها مقدار تقریبی آن درج شده). و بخاطر داشته باشید آنجا اصلا قرار نیست به شما چیزی یاد بدهند و اینکه دانشگاه (هرچند غیر مستقیم) به یک ماشین فساد و آدمکشی تبدیل شده است.

اما با همه‌ی اینها ما هنوز در دانشگاه‌های جمهوری اسلامی ایران به دنبال علم هستیم. واقعا چه قدر ما به بازمانده میراث رضا شاه وفاداریم؟

باقیمانده مجسمه رضاشاه در دانشگاه تهران - از وبلاگ red-balloon.blogspot.com

——————————————————-

لطفا با کلیک روی ستاره‌های اون پایین به این نوشتار رای بدهید.