نگاشته شده توسط: آریو شعبانی | فوریه 5, 2008

با پیوستن به جمع کشورهای فضایی حال ایران ما عجب توپ توپ شده!

ایران یک ماهواره به هوا پرتاب کرده و به جمع 11 کشور دارای فناوری فضایی پیوست. نمی خوام برای توجیه این بحث به عنوان مقدمه بگم که: «هر پیشرفتی که به دست مردم این کشور بدست بیاید میایه ی مباهات ماست لیکن در شرایط جاری….» میخوام بگم کشور ما نیازی به پرتاب ماهواره برای اثبات عزم و اراده ملی ندارد. رنگ رخسار خبر میدهد از سر درون.

مفهوم توارث در ساختار یافتگی
من قانونی برای خودم دارم به نام «توارث در ساختاریافتگی». یک سیستم بزرگ که از واحدهای تشکیل دهنده کوچک تشکیل شده خصوصیات اجزاء تشکیل دهنده خود را در ابعاد بزرگتر به ارث می برد. مثلا یک کامپیوتر از میلیونها ترانزیستور تشکیل شده که خصوصیت عمده همه این ترانزیستورها اینست که یا روشن هستند یا خاموش. به قول الکترونیکیها یا در وضعیت قطع هستند یا اشباع. خوب رایانه هم طبیعتا خصوصیت ترانزیستورهای تشکیل دهنده خود رو به ارث میبرد. ما میبینیم که یک رایانه یا قادر به پخش یک فایل صوتی هست یا نیست. یا قادر به بالا آمدن هست یا نیست. یا یک فایل در هارددیسک می ماند یا نمی ماند. تمام پنجره های دو گزینه ای رایانه مثل Yes – No یا Ok – Cancel برای ما تداعی کننده همان خصوصیت 0-1 اجزاء تشکیل دهنده کامپیوتر است.

کشورها از انسانها تشکیل می شوند. و خصوصیات اجزاء تشکیل دهنده خود را به ارث می برند. این یعنی توارث در یک سیستم ساختاریافته.

خصوصیات کشورها
مثلا از خصوصیاتی که کشورها از انسانها به ارث می برند جایزالخطا بودن آنهاست. بیست و هفت هشت سال پیش کشور ما یک اشتباه کرد (نکرد؟). عیبی ندارد. کشورها هم جایزالخطا هستند. مثل انسانها. دیگر خصوصیتی که کشورها از انسانها به ارث برده اند دعوا است. کشورها باهم دعوا می کنند. ایران و عراق باهم دعوا کردند. خصوصیت دیگر آشتی است. هند و پاکستان می خواهند باهم آشتی کنند. کشورها مثل انسانها شبکه اعصاب دارند. مثل انسان مغز دارند. و مثل انسانها درد می کشند. دچار عذاب وجدان می شوند. افسرده می شوند. شبکه عصبی یک کشور خبرنگارها دانشجوها جنبشهای کارگری و اپوزیسیون حکومت آن کشور هستند. یک کشور توسط این نیروها دردهای اجتماعی  را احساس کرده و نسبت به آن واکنش نشان می دهد. 
کشورها معتاد می شوند
برخی حکومتها با صرف هزینه های فراوان از نیروهای خارجی درخواست می کنند با فرستادن اصلحه و حتی نیروی کمکی مردمی که نگران سرنوشت کشورخود بوده و تبدیل به مخالفین سیاستهای حکومت شده اند را سرکوب کنند. و این درست مانند انسانی است که دچار ناراحتی اعصاب شده و بجای حل مشکل به سراغ داروهای مسکن اعصاب میرود. بعد از هربار مصرف ماده مخدر مدتی شبکه عصبی سرکوب شده و حالت سرخوشی به حکومت دست می دهد. غرور و اراده کاذب چنین حکومتهایی در این لحظات نشئگی تا حدیست که گاها کشورهای دیگر را هم تهدید به نابودی  می کنند. اما شبکه عصبی پس از بی اثر شدن نیروی سرکوبگر مجددا تحریک شده و اینبار با شدت بیشتری علائم دردهای اجتماعی و سیاسی و اقتصادی این سیستم انسانی را ارسال می کند. باز هم نیروی سرکوبگر به یاری حکام می شتابد تا هیئت حاکمه هیچگونه ملالی نداشته باشند.

 اعتیاد به سرکوبگری پیشرفت می کند
هرچه در یک کشور حکومت بیشتر و بیشتر در اعتیاد به دیکتاتوری غرق می شود امید به درمان این اعتیاد کمتر می شود. حتی اگر ملتی یک دیکتاتوری را جدا سرکوب کند. حکومت بعدی هم ابزار کافی و هم تجربه کافی و احتمالا انگیزه کافی برای بازگشت به اعتیاد سابق و راه اندازی دیکتاتوری سرکوبگرانه تر را داراست.

 کشور معتاد ضعیف شده و تمایل به استقراض دارد
انسانهای معتاد لاغر ضعیف درمانده و بی بول میشوند. کشورهای معتاد هم همینطور. حتی اگر میلیاردها دلار درآمد مثلا از راه فروش نفت عاید چنین کشوری بشود فقر و نداری گریبانگیر آنست. نیروهای سرکوبگر خود حق و حقوق می خواهند. وگرنه حاضر نیستند مثلا به خوابگاهها ریخته و دانشجویان را مضروب کنند. بدین ترتیب همه درآمد چنین کشوری دود اعتیاد آن می شود. بعد ما میبینیم که مثلا در نقطه جوش نفت کشور ایران از بانک جهانی تقاضای وام یک میلیارد دلاری میکند!!! ظاهرا برای برنامه های بهداشتی آموزشی .

 هر معتادی برای خود همشیرهایی دارد!
گفتم یکی از خصوصیات کشورها اینست که مانند انسانها دشمنی میورزند یا آشتی میکنند. کشورها هم مانند انسانهای تشکیل دهنده آنها برای خود دوستانی دارند. به دوستان کشورمان نگاه کنید:
کره شمالی، کوبا، ونزوئلا، سوریه، جمهوری خلق چین و روسیه. چه جمع دوستانه ای. آخرین گل سر سبد این جمع مستان جمهوری اسلامی ایران  است. این آخری بچه درسخون و عینکی این جمع رفقای باحال است. برای معرفی این آخری لینک لازم نیست. واقعا کشور ما اینجا چکار میکند؟!؟

معتاد خود را میسازد
درست است که در کشورما تعداد زیادی نماینده مجلس همین اواخر رد صلاحیت شده اند. اصلا مهم نیست که تصادفا چندی پیش هم عده ای دانشجو در خوابگاهشان ضرب و شتم شده اند. معلمین به جرم ارتباط با ابیگانگان دستگیر و مسافرکشهای شرکت واحد به جرم اقدام بر علیه امنیت ملی زندانی میشوند. درست است که جرج بوش گزینه همه نظامی را هرگز کاملا رد نمی کند. و بازهم درست هست که ایران هم در عوض با روسیه قراردادهای کلان خرید تسلیحات دست دوم می بندد. در عوض ما موشک به فضا میفرستیم این خیلی امیدوار کننده است! و این همان خبری است که امروز شنید. باور کنید خوشحال شدم. باور کنید بخاطر اینکه ما توانستیم به فضا دسترسی پیدا کنیم. حالا به هر قیمت ممکن. منهم افتخار کردم. فراموش کردم الان در چه وضعی هستیم و احساس غرور کردم.

کشورها هم می میرند
در آخر باید بگم از نظر من هیچ چیز در این دنیا ابدی نیست. انسان تا ابد در این جهان نمی ماند و ساختارهای انسانی مانند سازمانها شرکتها گروهها خانواده ها و کشورها تا ابد دوام نمی آورند. برخی انسانها به دلیل بیماری می میرند و برخی به دلیل اعتیاد. هر کشوری هم ممکن است روزی بمیرد. بر اثر حمله کشورهای دیگر. بر اثر بیماریهای اقتصادی یا بر اثر اعتیاد به دیکتاتوری و سرکوبگری. اینکه بر سر یک کشور بعد از چه مرگ می آید باید بگم یا کاملا استحاله پیدا می کند مثل امپراتوریهای سرخ پوستان که سر انجام همگی از بین رفتند و در حال حاضر کشورهای دیگری در قاره آمریکا وجود دارند. یا تجزیه می شوند مثل شوروی.

چه کار بکنیم؟
بخاطر داشته باشید قهرمانها کشته می شوند! باوضع کشورما راه حل ساده اینست که مثل یک بچه خوب درستان را بخوانید در آزمونهای تافل شرکت کنید و جان خودتان را بردارید و از این کشور به خارج بروید. متواری بشوید. تا در زمان تجزیه ایران شما حضور نداشته باشید. شما جای راحتتری باشید.
راه حل دیگر، ماندن، اراده کردن و مبارزه با اعتیاد است. که گفتنش ساده است. تصمیم با شماست.

Advertisements

Responses

  1. آدرستان بود اتفاقن دفعه قبل هم آمدم.

    دوست داشتن


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: