نگاشته شده توسط: آریو شعبانی | آوریل 3, 2008

کابوس

الان حدود 6 و پنجاه دقیقه صبح است. دیشب ساعت 3 بزور خوابیدم چون خوابم نمی اومد. با اینحال ساعت 6 صبح ناگهان از خواب پریدم.

خوب. رفتم آب خوردم و تا 45 دقیق هرچی سعی کردم خوابم نبرد. نه این از خواب پریدن من یک دلیل دیگه داشته. یه چیزی تو اعماق خوابم دیده بودم. یه چیزی که ترجیح دادم بیدار بشم تا دیگه ادامه پیدا نکنه. چیزی که تا بهش فکر نکنم از فکرم نمیره. تا از فکرم نره نمی تونم بخوابم. کم کم یادم اومد چی بخوابم اومده بود.
خودش بود. با همون ابروهای نازک و بور. با همون چشمهای عسلی. خونسرد و آروم تو یه اتوبوس نشسته بود. سایه برگهای درختان که بسرعت از کنار پنجره اتوبوس میگذشتند روی صورت سنگی و بی احساسش که یه روز نه گفته بود بازی میکردند. انگار بخوابم اومده بود تا دوباره نه بگه.
خوب شد. حالا نوشتمش. حالا ذهنم راحت شد.

Advertisements

Responses

  1. آریو دفعه ی قبلی که اومدم. اونم مطلب رو در مورد مدیریت فکر خوندم. خوب من از لحاظ ایدئولوژی مخصوصا هدف نهاییت خیلی باهات اختلاف عقیده دارم. برای همین ترجیح دادم چیزی نگم.

    اما در مورد این مطلبت یک شعر برات می نویسم. شاعر میگه که :

    پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
    از دیگران شکوه آواز می کنم
    فریاد می کشم که ترکم گفته اند.
    چرا از خود نمی پرسم
    كسي را دارم که احساسم را
    اندیشه و رویایم را
    زندگی ام را با او قسمت کنم؟
    آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود.

    امیدوارم معنیش رو بگیری

    دوست داشتن


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: