نگاشته شده توسط: آریو شعبانی | ژوئیه 20, 2012

برگشتم

بعد از مدتها دوری از وبلاگم برگشتم.

برگشتم در حالی که شرایط بشدت امنیتی شده. نمیدونم تا کی میتونم به نوشتن ادامه بدم بدون اینکه جام لو بره. ولی بازم برگشتم. چون فکر میکنم نوشتن بی فایده نیست. و اینکه نوشتن در این وبلاگ با خواننده‌هاش حتما ارزشش رو داره.

مدتها نبودم.

نبودم چون فهمیده بودم که خیلی چیزهارو نمیدونم که یکی از اونها چطور نوشتنه. چطور صحبت کردنه. چطور اظهار نظر کردن.

در این مدت فهمیدم که:

مردم مقصر نیستند. در یک حکومت بقدر کافی ستمگر، حتی فرهنگ مردم هم دست خودشون نیست.

دانشگاه‌های ایران رو نباید بست. اگرچه هیچ شباهتی به دانشگاه ندارند، اما تنها امید خیلیها برای پیشرفت هستند.

از کار انداختن یک دیکتاتور مفیده، اما صرف کشتن اون هیچ فایده ای نداره. چون خشونت فقط یک ابزاره. ابزاری با عوارض جانبی بسیار. خشونت یک ارزش نیست.

جهان فرکتاله. اونچه در یک رشته علمی قاعده محسوب میشه قابلیت استفاده در رشته‌های دیگر رو هم داره. کسی که این رو درک کنه میتونه مدیر خوبی باشه.

و اینکه فهمیدم کوتاه بنویسم 🙂

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: